• enjoy life...

Levenskunst begin 2020

 

Het valt niet altijd mee om aan mensen uit te leggen wat ik doe. Als ik zeg ik ben kunstenaar, dan zegt dat nog niet veel, maar iedereen heeft er wel een beeld bij. Meestal zeg ik: ik ben levenskunstenaar. Dat is op een of andere manier ‘vager’ en vraagt meestal om uitleg. En eerlijk gezegd, die uitleg heb ik zelf ook steeds opnieuw nodig.

 

Wat is levenskunstenaar?

 

Wat is het wat ik doe? Wat is het wat ik belangrijk vindt? Waar wil ik mijn levenstijd aan besteden?

Levenskunstenaar zijn betekent voor mij steeds opnieuw het onderzoek aangaan over mens-zijn. Hoe is het om mens te zijn? Wat dient het mens-zijn en wat werkt het tegen? Wat is de plek van de mens in het grotere plaatje? Hoe ziet het grotere plaatje eruit? Hoe dien ik het mens-zijn? Zowel in het klein (mijzelf, wat natuurlijk ook heel groots is) als in het groot, de mensheid of het leven.

 

Op de welkom pagina van mijn website noem ik drie punten:

1) Steeds meer je echte zelf worden, je eigen pad banen.

2) De liefde voor het leven en je empathie voor al wat leeft weer herstellen. En tegelijkertijd je ogen openen voor wat er echt gaande is in de wereld.

3) De keus te maken al je acties te laten ontstaan vanuit bovenstaande twee punten.

 

Laat ik bij het eerste punt beginnen, hier wil ik nu vooral even bij stil staan:

 

Steeds meer je echte zelf worden…

 

We groeien op in een wereld die voortdurend aan ons vertelt wie we zijn en hoe wij succesvol & gelukkig kunnen worden. Dat betekent heel praktisch dat, voor je goed en wel kunt zelf kunt bepalen wat je wilt, al je cellen al volgelopen zijn met gedachten, gewoonten en verhalen van anderen. Dat is niet erg, maar dat is niet wie je zelf bent!

Naarmate ik langer hiermee bezig ben raak ik meer en meer onder de indruk van steeds weer een laag die ik af kan pellen om weer meer mijzelf te kunnen worden. Ik ben niet de enige die hiermee bezig is. Hier zijn termen voor als ‘ont-scholen’ of ‘de-programmeren’ van jezelf. Ik noem het ook wel ‘ont-wikkelen’. Mooie klus. Leuk trouwens om samen met anderen te doen.

Hoe meer je jezelf wordt, hoe beter het ook lukt om je eigen pad te banen en je eigen weg te vinden in het leven.

Een volgende stap, volgens mij overigens wel een zeer essentiele stap, hierin kan zijn te herkennen dat jij meer bent dan een kluit leuk samenwerkende cellen. Door meer en meer mijzelf de tijd en ruimte te geven om te ontdekken wie ik echt ben, komt er steeds meer een vanzelfsprekendheid, een ervaren en weten dat ik meer ben dan een fysieke uitingsvorm. Langzaam maar zeker voel ik mij meer thuis in een, noem het, zielebewustzijn. Een bewustzijn dat verder reikt dan wat de vijf zintuigen mij kunnen melden.

Levenskunst betekent voor mij dat je weer wordt wie je ten diepste bent en steeds meer herinnert dat het leven verder gaat dan de materiële wereld.

 

Herinneren wie je bent…

 

Voor wie dit vaag vindt, wil ik vragen: Herinner jij je ook niet van die momenten in het leven die onverklaarbaar groot aanvoelen? Ik denk dan bijvoorbeeld aan een moment van grote liefde die je voelt/ervaart in de ontmoeting met een klein kind of dier. Of een gevoel van oneindigheid, misschien wel eenheid, als je in de natuur bent. Of misschien een overlopen van liefde/dankbaarheid als er ineens iets bijzonders op je levenspad komt.

Steeds vaker heb ik dit soort kleine momenten van grootsheid. Daarnaast ervaar ik het menszijn zelf steeds vaker als één groot wonder.

En zo kom ik via het wonder automatisch bij het tweede punt aan: De liefde voor het leven en je empathie voor al wat leeft weer herstellen.

 

Levenskunst is het wonder wat ‘leven’ heet weer zien en ervaren.

 

Levenskunst is ook dit wonder weer zichtbaar maken. En misschien is levenskunst ook wel het zichtbaar maken waar wij dit wonder in de steek hebben gelaten. Zichtbaar maken waar wij onszelf, als mensheid, in de steek hebben gelaten.

Voor mij is het steeds de zoektocht waar ik mijzelf en het leven in de steek laat, de oorzaak hiervan achterhalen en vervolgens een nieuwe weg vinden. Dit is een onderwerp wat eigenlijk een eigen blog vraagt, ik zal hier binnenkort meer over schrijven.

Voor nu wil ik nog even iets zeggen over de afbeelding hierboven:

 

Stenen in de beek.

 

We kijken de wereld in en zien stenen in de beek en als je dezelfde smaak hebt als ik, dan kun je hiervan genieten. Ik heb uren zitten kijken naar het spel tussen stenen, water en licht.

Daarnaast zien we ook minder mooie taferelen in de wereld. En veel zien we ook niet.

En wat we ook vaak niet zien is dat wij het zijn die kijken. Wij zijn degene die onze aandacht richt. Hier in de metafoor met de stenen: Wij laten ons licht schijnen op de stenen.

 

Het is ons bewustzijn wat de wereld in kijkt.

 

Als wij ons vaker bewust kunnen zijn van ons bewustzijn…

Dit kun je oefenen, gewoon heel eenvoudig door je er nu bewust van te worden dat je bewust bent.

Als wij ons bewust kunnen zijn van dit Licht wat de wereld in schijnt, van de Liefde die wij zijn, dan wordt het leven wellicht weer een stuk eenvoudiger. Dan krijgt herinneren wie je bent nog weer een diepere betekenis.

Wordt vervolgt…

 

 

 

 

 

 

 

Hallo,

 

Leuk dat je mijn website komt bezoeken.

Veel leesplezier.

 

Tineke