• enjoy life...

reminder

 

To love a person is to see all of their magic and to remind them of it when they have forgotten?

(bron mij onbekend)

 

 

Bovenstaande tekst hangt samen met nog oneindig veel andere briefjes, krabbels en tekstjes op mijn toilet. Het is er een gezellige boel. Maar dit tekstje blijft vandaag bij mij hangen. Misschien wel omdat het zo waar is en tegelijkertijd zo’n eenvoudige manier om het leven een stukje mooier te maken.

To see all of the magic in a person and to remind them of it when they have forgotten.

Hoe vaak zijn we het niet vergeten. Het eerste wat me te binnen schiet is ‘in het verkeer’. Hoe vaak heb ik niet in de file gestaan, om mij heen kijkend om daar veel niets ziende blikken te ontmoeten. Logisch, veel interessants was er ook niet te zien. Behalve dan misschien: elkaar.

Hoe vaak ben ook ik niet het licht in mij vergeten; het wonder van wie ik ben. Hoe vaak ben ik wel niet opgestaan, niet wetend wat ik met de dag aan moest. Hoe blij ben ik met een woord van aanmoediging als ik het zelf even kwijt ben. Sowieso altijd blij met aanmoediging. Het raakt me ook als mensen dat doen.

Er zijn twee situaties die me spontaan te binnen schieten waarbij we enthousiast anderen aanmoedigen. De eerste is bij een maraton. Dan staan wij langs de kant en moedigen aan omdat we weten en zien dat het best een klus is. Ik heb begrepen dat deze aanmoediging over het algemeen gewaardeerd wordt. Het helpt de renners echt door de zware stukken heen.

De andere situatie is het kleine kind dat op het punt staat zijn of haar eerste losse stapjes te zetten. Het kind heeft door dat hier iets nieuws mogelijk lijkt. En wij, we strekken onze armen enthousiast uit en moedigen aan. Wij zijn vol vertrouwen over hetgene wat het kind net aan het ontdekken is.

 

Het helpt als we elkaar aanmoedigen

 

Ik lees momenteel veel boeken van Charles Eisenstein. Onder andere zijn boek met de titel ‘Een betere wereld waarvan we in ons hart weten dat die mogelijk is.’ Misschien geldt het hier ook wel voor. We komen er sneller, bij die nieuwe wereld, als we elkaar helpen herinneren.

 

1) Helpen herinneren hoe het eruit ziet.

2) Helpen herinneren dat het mogelijk is.

 

Dat laatste is ook echt een puntje. Ik hoor geregeld mensen iets sputteren in de zin van: Tineke, dat kan toch niet; de wereld zit nu eenmaal zo in elkaar. En ik denk dan: Ja, dat is vandaag, maar we kunnen toch op een andere morgen aansturen. We kunnen hier toch de hoek omgaan. We kunnen toch, op dit punt waar we nu staan, andere beslissingen nemen. Er is niet altijd veel voor nodig.

Weet je als een schip, maar 1 of 2 graden andere koers vaart, komt hij uiteindelijk wel in een andere haven uit.

Laten we elkaar helpen herinneren. Laten we elkaar aanmoedigen om steeds meer onszelf te ontdekken en mogen zijn.  Dat alleen al maakt de wereld een stukje rijker. Als ieder zijn echte zelf mag leven.

Of als het helemaal vreemd gelopen is en iemand onbedoeld in een donker stuk terecht gekomen is. We horen het soms op het nieuws, lezen het in de krant of soms ook wel dichterbij. Een tijd geleden las ik over een stam ik weet niet meer waar. Als je daar de fout in gegaan was werd je in het midden van de kring geplaatst. Een kring waarin alle mensen van de stam aanwezig waren. En om de beurt werd je herinnerd aan je kwaliteiten die de stamgenoten in je zagen en gezien hadden. Je werd weer aan jezelf herinnerd.

Afijn, ik weet niet eens of  deze stam echt bestaat of dat dit slechts een mooi verhaal is. Maar het klopt wel! We hebben allemaal af en toe anderen nodig die het wonder in ons zien als wij het even kwijt zijn.

En omgekeerd is het wellicht dan ook een mogelijkheid voor ons om het wonder in de ander te blijven zien en deze ander hier aan te herinneren.

 

 

 

Deze blog is een onderdeel van de serie ‘nieuwe manieren van leven’.

Hallo,

 

Leuk dat je mijn website komt bezoeken.

Veel leesplezier.

 

Tineke