• enjoy life...

thuiskapper

 

Ik knip mijn haar zelf!

Het is ongeveer een jaar geleden dat ik iemand hoorde zeggen ‘O, ik knip mijn haar zelf.’ En ik dacht direct: Dat wil ik ook. Als zij het kan, kan ik het ook.

 

Wel een uitdaginkje natuurlijk!

 

Want laten we eerlijk zijn, je staat voortdurend een beetje met je handen in de hoogte en de helft van de tijd zie je niet eens waar je aan het knippen bent…

Ja, ik vond het best spannend. Maar inmiddels durf ik mijn ervaring wel te delen hier op de blog. Eerlijkheidshalve moet ik er wel bij vertellen dat ik jaren geleden eens een miniworkshop ‘haarknippen’ gedaan heb en ook al wel een paar keer eerder het haar van anderen heb geknipt. Helemaal nieuw was het dus niet.

Het meest bijzondere van het geheel, waar ik eigenlijk helemaal niet op bedacht was, waren alle interne boodschappen die het nodig vonden om zich kenbaar te maken. Die kritsche stemmetjes die regelmatig, en tevergeefs, proberen mij op het rechte pad te houden.

  • Je gaat toch niet echt zelf je eigen haar knippen.
  • Ze zien je aankomen morgen bij de kapper als die het geheel nog weer moet herstellen.
  • Wat ga je zeggen dan?
  • Ga je dan echt bekennen dat je gewoon zomaar zelf in je eigen haar hebt zitten knippen?

Kortom, ik voelde me als een ondeugend kind die iets doet wat niet mag. Hier begon het mee. Ik ontdekte echt een intern verbod op het knippen in mijn eigen haar. Ik heb geen idee of ik als kind in mijn haar geknipt heb en dat deze stemmetjes een overblijfsel zijn van toen, of dat dit meer een collectief verbod is.

Na deze stemmen vriendelijk bedankt te hebben, begon ik me toch een beetje onzeker te voelen. Zou ik daadwerkelijk wel in staat zijn om het haar tot een beetje fatsoenlijk, aantoonbare coupe te knippen. En… kon ik iemand bellen als het hele experiment onverhoopt toch zou mislukken en het echt niet meer mogelijk zou zijn om me op straat te vertonen?

Kennelijk is ons haar en de manier waarop het geknipt is in onze tijd iets wat een grote rol speelt in hoe we ons als mens voelen. De boodschap was helder:

 

Met je haar, daar ga je niet mee experimenteren!

 

Ik dus wel, maar voor de zekerheid begon ik voorzichtig met kleine plukjes.

Eerst maar iets met de pony. Dat was in ieder geval in het zicht en die had ik wel eens vaker een beetje bijgewerkt. Ook al vond ik het aan de ene kant helemaal een gaaf idee om mijn eigen haar te kunnen knippen en accepteerde ik ook nog wel de gedachte dat dit gewoon een leerproces zou worden, toch voelde ik me nog helemaal niet chill.

Maar gaandeweg werd er steeds makkelijker geknipt, kon ik op de grond zien dat er echt al wel het een en ander af was en kon ik nog steeds glimlachend in de spiegel kijken. De zijkanten vroegen wat meer lef en de achterkant wat meer overgave en vertrouwen.

Interessant vond ik het om te ontdekken dat waar ik aan het begin heel veel op het zicht aan het zoeken en inschatten was waar ik zou gaan knippen, ik dit steeds meer gevoelsmatig ging doen en aan mijn handen overliet.

En ja, uiteindelijk was daar het moment dat ik tevreden in de spiegel keek en dacht: Zo is het goed.

Het was iets asymetrisch ontdekte ik de volgende dag. Dat vond ik eigenlijk wel grappig en ik bedacht me dat die vast extra duur waren.

 

Ik heb niemand iets verteld.

 

In eerste instantie heb ik de meeste mensen niet verteld van mijn experimenten als doe-het-zelver. Mensen gaven nog steeds, net als eerder, het standaard complimentje wat mensen soms doen: Naar de kapper geweest; staat je leuk. Ik bedank en we vervolgen het gesprek over koetjes en kalfjes.

De tweede en derde keer zelf knippen ging al makkelijker en de vierde keer, merkte ik dat ik ook ‘losser’ werd. Ik knipte wat in het wilde weg en vergat met mijn aandacht erbij te blijven. Toen ik dit ontdekte kwam direct de vraag naar boven: Waarom moet dat eigenlijk, dat je haar netjes geknipt is? Wanneer is dat een ‘norm’ geworden?

Iets anders wat mij opvalt is dat ik eigenlijk zo’n twee dagen nadat ik mijn haar geknipt heb vaak toch nog wel ergens een pluk of plek zie waar ik nog iets mee wil met de schaar. Het herinnert mij aan het grapje vroeger op school: O, naar de kapper geweest? Wanneer maken ze het af? Bij mij werkt dat dus kennelijk echt zo. Dat ik het later nog af maak. 😉

Laatst zag ik een interview met Mark Boyle, de man die jaren zonder geld geleefd heeft en nu in een zelfgebouwd huis woont. De interviewer, nieuwgierig dat Mark zomaar zelf zijn eigen huisgebouwd had, vroeg hoe hij dat zo kon. Mark was er vrij duidelijk over: Iedereen kan zelf zijn eigen huis bouwen, het is de maatschappij die ons voortdurend laat denken dat we niets zelf kunnen en overal deskundigen voor nodig hebben.

Het gaat mij er helemaal niet om dat iedereen zijn/haar eigen haar moet knippen. Ik hou nu eenmaal van dit soort experimenten. Wat ik wel belangrijk vind is dat we allemaal onze vrijheid terugvinden om spelend door het leven te gaan en te doen waar we blij van worden. Ook als dit iets is wat we nog moeten leren. Een tijd lang was onderstaande spreuk mijn levensmotto.

 

Spelen, ontdekken, leren, ervaren en genieten

 

Hallo,

 

Leuk dat je mijn website komt bezoeken.

Veel leesplezier.

 

Tineke