• enjoy life...

hoe blijf ik mens

 

Hoe blijf ik mens?

 

Voor mij een heel belangrijke vraag en tegelijkertijd misschien is hij ook wel een beetje misleidend.

Deze vraag kwam vanmorgen bij mij voorbij en ik dacht: Hier wil ik iets over op papier zetten. Ik schrijf namelijk niet alleen voor anderen, maar ook en misschien wel vooral voor mijzelf. Het woorden geven aan gedachten en fenomenen in de wereld, woorden geven aan vraagstukken die op mijn pad komen; het is mijn manier om mij in het leven te kunnen begeven. Om de buitenwereld en mijn binnenwereld met elkaar te verbinden.

Hoe blijf ik mens?

Hoe blijf ik mens in een wereld waar de menselijke maat verdwenen lijkt? Waar alles om mij heen om tijd en aandacht vraagt? Waar snelheid en efficiency boventoon voert? Hoe blijf ik mens in een wereld die steeds verder van het natuurlijke leven af komt te staan? Waar leven met seizoenen niet meer nodig of logisch lijkt? Een leven wat steeds meer met vormen van ‘welvaart’ kunstmatig wordt, waarbij ik me straks niet meer hoef af te vragen waar ik zin in heb of wat ik nodig heb, omdat de kunstmatige intelligentie dat voor mij allang bedacht heeft?

Wat heb ik nodig om mens te blijven, hoe weet ik wat ik echt nodig heb en mijn echte verlangens zijn?

Zo blijf ik mens?

Mijn antwoord is dit:

  • Tijd en ruimte voor stilte en hiermee de ketens van snelheid en verlangens keer op keer doorbreken. Het helpt mij enorm om te leven en werken vanuit een bepaalde vorm van leegte, van hier en nu, vanuit een basis waar ik ben. Waar de stroom van plannen en ideeën mij graag meeneemt mijn hoofd in, mij graag meeneemt naar doelen ver weg aan de horizon, helpt de stilte mij om weer plaats te nemen in mijn hele lichaam en van hier het leven de ruimte te geven.
  • Opladen in de natuur. Met mijn liefde voor de veelheid van mogelijkheden die de digitale wereld biedt (ook zo’n manier waarmee ik neig mijn lichaam te verlaten) moet ik mijzelf er regelmatig aan herinneren hoe ik oplaadt van een uurtje in het bos of een wandeling langs water of strand. Zoals een jonge hond kan staan te springen als hij ziet dat zijn baasje de riem pakt, zo kan ik me voorstellen dat al mijn cellen dansen en juichen als op mijn todo-lijstje het woord ‘wandelen‘ voorkomt.
  • Afstemmen op het kleine wat heel groot is. Hierdoor kom ik meer en meer in contact met het  Wonder. Het Wonder wat als ik me erop afstem zich overal laat zien. De makkelijke zijn de geweldig mooi kleurende zonsondergangen, of de voor mij altijd magisch blijvende regenbogen, sommige bloemen hebben overweldigende geuren die het doen bij mij of het wonder van de dauwdruppels die ’s ochtends plek nemen op de top van de grassprietjes. Maar ook een fijn gesprek, een kopje thee of een mooie herinnering zijn van die kleine zaken die eigenlijk ook groot zijn. En dan zijn er ook nog de grote Wonders van het leven.
  • De oefening in dankbaarheid. Het kan zijn dat je het sullig vindt klinken. Maar het werkt voor mij in ieder geval echt. Er zijn momenten dat er spontaan een gevoel van dankbaarheid over me heen komt, soms is daar een herkenbare aanleiding voor en soms ook niet. Wellicht herken je dit. Maar het werkt voor mij ook om als ik me onrustig voel, me zorgen maak of verdrietig ben om mijzelf actief af te stemmen op de heel eenvoudig kleine dingen waar ik dankbaarheid aan kan koppelen en deze dankbaarheid dan ook daadwerkelijk te voelen in mijn lichaam. Dat kunnen praktische omstandigheden zijn zoals een lekker bed waar ik mag liggen of een warm huis, maar ook mooie herinneringen van kleine voorvallen maken dat ik naar deze staat van bewustzijn kan verhuizen.
  • Mij verbinden met dat wat groter is. Hier kom ik ook bij het misleidende van de vraag zoals boven dit schrijfsel staat. Waar de huidige wetenschap de neiging heeft om ons mensen tot een rationeel iets samen te vatten, wellicht complex, maar toch enkel samenraapsel van cellen weet te benoemen, merk ik dat deze manier van denken niet alleen het menszijn onrecht aan doet, maar ook de Ziel geen plek meer geeft. Voor mij is het essentieel om mij steeds opnieuw te verbinden met dat wat Groter is, mijn Ziel, een Weten van Licht en Liefde, mij als onderdeel van een Eenheid te herkennen. Om steeds opnieuw te herkennen dat ik het Leven zelf ben dat een ervaring heeft in de vorm van de mens Tineke.
    (zie ook mijn ‘ingeklapte lemniscaat‘)

Zo blijf ik mens en in verbinding met het Onbenoembare.

En jij?

 

 

 

Hallo,

 

Leuk dat je mijn website komt bezoeken.

Veel leesplezier.

 

Tineke