• enjoy life...

Down to earth

afbeelding: de magie van dauwdruppels op de top van grassprietjes

Down to earth

Het verhaal van een familie die buiten de gebaande paden ging…

Zoals zij zelf zeggen ze wilde losbreken uit het systeem dat vertelt dat meer beter is, en gaan op zoek naar de wijsheid van de earth-keepers.

Oude lessen die nu relevanter lijken dan ooit.
Mensen die verbinding gehouden hebben met de natuurlijke wereld. Wisdom-keepers.

Ik heb de film inmiddels drie keer gezien. En steeds opnieuw ben ik weer onder de indruk van de moed en openheid van deze mensen. De gebaande paden; wie durft ze los te laten. Terwijl iedereen denkt zelf zijn eigen pad te gaan en eigen beslissingen vrij te nemen, is wellicht het tegendeel meer waar. En zitten we regelmatig toch ook behoorlijk vast in onze eigen behoefte aan gemak, veiligheid, alles wat bekend is.

Een voorbeeld:
Ik heb een eenvoudige pelgrimstocht gelopen: Het Pieterpad. Van het noorden van Nederland ben ik in 4 weken helemaal doorgelopen naar het uiterste zuiden. Het heeft mij heel goed gedaan. Ik heb het als heel rijk en bijzonder ervaren. En toch… nog een keer zo’n tocht? Het ongemak, wat een onlosmakelijk onderdeel is van zo’n tocht, en andere argumenten weerhouden mij tot nu toe.

Ander voorbeeld:
Mijn telefoon is aan vervanging toe. Na alles wat ik over straling gelezen heb en het inzicht wat mij steeds helderder wordt dat gemak de mens(heid) helemaal niet dient twijfel ik of ik weer een smartphone moet kopen of liever een stapje terug de eenvoud in: gewoon een telefoon om te bellen en sms-en. Het interne gevecht dat dit opgeleverd heeft, heel interessant, daar kan ik minstens drie boeken mee vullen. Misschien blog ik er nog een keertje over. (zie mijn blog ‘Daar ben ik weer’)

In de film zegt Nowaten, een wisdom-keeper: Ik ben bezorgd om al het menselijk leven. Ik vind het droevig dat mensen niet weten wie ze echt zijn.
Er is gezegd dat er mensen op zullen staan die zich verzetten tegen alles wat gezegd en gedaan is en een verandering in zullen zetten naar een nieuwe wereld.

Ik herken dit als de tijd waarin we leven. Ik ben een kind van deze tijd, van deze ‘zogenoemde’ welvaart. Maar ook ik maak me zorgen. Zorgen om al wat leeft. Meer dan een klimaatcrisis, 5G of wat dan ook, maak ik me zorgen om de mens die niet echt meer weet wie hij/zij is en niet echt meer weet wat het is om te houden van de aarde en al wat leeft.
De mens die niet echt meer ziet waar het misgaat. Steeds opnieuw oplossingen zoekt in berekeningen en techniek, maar het respect en de verwondering voor het leven vergeten lijkt.

Ik merk zelf dat ik langzaam de weg terug aan het maken ben; dat ik langzaam steeds meer zie wat we onszelf aandoen en aangedaan hebben. Niet altijd een makkelijk proces. Ik loop door het centrum en ruik de uitlaatgassen die auto’s en brommers achterlaten. De herrie van verbouwingsklussen, bladblazers en stationair draaiende machines komt te hard binnen. Het valt niet mee als je zintuigen geopend worden en je geest langzaam wakker wordt.
Eigenlijk wil ik vluchten. De beelden in de film van stammen waar dit soort ‘welvaart’ niet is komen bij mij binnen als echte welvaart.

Ik vraag mij voortdurend af… waar hebben we de verkeerde afslag genomen. Hoe is het zover gekomen?

Ergens onderweg zijn wij de originele lessen kwijtgeraakt…
De zogeheten vooruitgang heeft vele landen vernietigd…

Flarden van zinnen, gesproken door de wisdom-keepers, zijn blijven hangen. Heldere taal, soms fijn en soms uitermate pijnlijk. Maar allemaal woorden die ons de weg kunnen wijzen. Ik heb de woorden al drie keer gehoord nu. Woorden waaruit ik vooral ook moed haal. Want als ik weet waar ik de verkeerde afslag genomen heb, kan ik een stukje teruglopen en dan een wellicht betere richting proberen.

De mens kan zichzelf niet losmaken van de natuur, want dat zal zijn ondergang zijn.

 

Woorden die richting geven, die de weg wijzen.

 

Afgelopen week ben ik weer een keer een langere wandeltocht wezen maken waarbij fijne gesprekken, bos en heidevelden een heerlijke uitwerking hadden op mijn wezen. Moet ik toch vaker doen!

Weer meer in contact komen met het natuurlijke leven. Wat dat voor jou is moet je zelf ontdekken. Het is meer dan het onderzoeken waard. Een weg terug op zoek naar lessen die we kwijt geraakt zijn…

Op mijn zoektocht terug naar de natuur en wie ik echt ben wordt ik steeds opnieuw geraakt. Een diepe verwondering van zoveel schoonheid is gelukkig sterker dan de pijn van het geopende zicht op de wereld. Het laatste maakt dat ik voortdurend bewust lijk te moeten zijn. Bewust van het immense leed wat we onszelf en al wat leeft aandoen en de verwarring die ik om mij heen zie.

De complexiteit en oneindige samenwerking van het natuurlijk leven maken van mij een nederige toeschouwer. Dankbaar dat ik onderdeel van deze grootsheid ben. Hoe meer ik mij weer verdiep in de natuur hoe meer er weer vertrouwen komt voor een mooie toekomst.

 

Misschien kunnen we samen de weg teruglopen, op zoek naar verloren lessen en een andere afslag proberen…

 

Wellicht is dit de pelgrimstocht die ik nu te lopen heb…

In the end, we are all keepers of the earth…

 

 

Down to earth, kijk of je de film nog ergens kunt lenen bij vrienden of een bibliotheek of koop de film en nodig een paar vrienden uit.

 

 

 

Hallo,

 

Leuk dat je mijn website komt bezoeken.

Veel leesplezier.

 

Tineke