• enjoy life...

Consuminderen als inkomstenbron

 

Geld blok aan mijn been…

Ik vind geld een vreemd fenomeen. Eigenlijk zou ik het liefst helemaal zonder geld willen leven. Maar kennelijk zijn we daar als mensheid uitgegroeid en tegelijkertijd nog niet helemaal aan toe om er weer in te groeien. Alhoewel? Ik zie steeds meer interessante initiatieven om mij heen.

Laatst vroeg iemand aan mij hoe ik aan mijn inkomsten kom. Mijn spontane eerste reactie was: consuminderen. Ik oefen mij erin om steeds minder te kopen. Ik ga niet meer voor de gezelligheid winkelen om vervolgens wel weer te zien waar ik mee thuis kom. Sneller geld verdienen kan haast niet.

‘Leuk, maar had je dat nodig dan?’ Dit kon met enige regelmaat de reactie zijn van mijn moeder als ik als tiener met een nieuw kledingstuk thuis kwam. Toen kon ik daar niets mee, maar inmiddels begin ik die reactie steeds beter te begrijpen.

Het is heel simpel: elke euro die je niet uitgeeft hoef je niet te verdienen. Hiermee zeg ik niets nieuws, maar wel iets wat we regelmatig vergeten lijken te zijn. Economische groei en koopkracht zijn woorden die ons willen laten geloven dat het laten rollen van geld belangrijk is voor het geheel of dat we het nodig hebben voor ons geluk.

 

Voordat je denkt: ja maar ook jij hebt geld nodig, eerst nog even het volgende: Het is fijn als je niet van één inkomstenbron afhankelijk bent. Naast het consuminderen, maak ik gebruik van het principe ‘geef-economie’. Met bekende en onbekende deel ik diensten, goederen, kleding en opbrengsten uit de tuin. Daarnaast heb ik nog wat spaargeld en een partner die echte euro’s inbrengt. Kortom van alles wat.

 

 

Hoe en waarom consuminderen?

 

  • Alles wat je niet uitgeeft hoef je niet te verdienen, is dus tijd die je jezelf geeft.
  • Alles wat je niet koopt hoeft ook niet geproduceerd te worden. Scheelt een boel grondstoffen.
  • Voor mij is het ook een onderzoek waar ik als mens echt behoefte aan heb; wat draagt echt bij aan (het) leven.

 

Hoe ziet dit consuminderen er bij mij uit?

Dat is eigenlijk heel verschillend. Ik heb mijzelf wel eens de uitdaging gegeven om een jaar helemaal geen kleding te kopen. Wat natuurlijk helemaal niet zo’n grote uitdaging is als je kledingkast volledig uitpuilt. Of een andere keer heb ik mijzelf een boek-koop-verbod van een jaar opgelegd. Dit was met mijn boekverslaving alweer een stukje moeilijker.

Op het moment ben ik veel minder strak of streng en gaat het eigenlijk meer vanzelf. Ik ben sowieso al veel minder gericht op kopen en winkelen. Daarnaast ben ik mij meer en meer bewust van de impact op het geheel van elke aankoop. Met impact op het geheel bedoel ik: wat is er allemaal voor nodig om dit product voor mij mogelijk te maken: menskracht, dierkracht, andere vormen van energie of invloed op de natuur. Kortom wat is het hele product, in plaats van alleen het eindresultaat wat ik graag wil. Misschien klinkt het gek, maar het maakt ook dat ik met meer bewustzijn en respect omga met wat ik wel consumeer. Met als automatisch gevolg dat ik er weer minder van nodig heb.

Ook een dagje sauna wordt voor mij steeds minder aantrekkelijk. Ik mag het wel van mijzelf, maar ben me, naast de kosten die het met zich meebrengt, er ook steeds meer voortdurend van bewust hoeveel energie en water erin omgaat. Hierdoor kies ik eigenlijk vanzelf gewoon vaker voor een alternatieve activiteit.

Eigenlijk werkt het zo bij mij: door mij steeds verder af te stemmen op innerlijke vrede en geluk, in combinatie met een steeds grotere transparantie op de impact van mijn keuzes, maakt dat ik haast vanzelf ook in de stroom van consuminderen terecht ben gekomen.

Het bijzondere is dat je heel veel tijd over houdt, waarin geld geen rol speelt. Niet om te verdienen en niet om uit te geven. En dat in een wereld waar vrije tijd ook schaars lijkt te worden.

Het voelt erg rijk 🙂