• enjoy life...

Museum

Het begon met de vraag bij de cursus van Storing AUB:

 

Welke onuitvoerbaar droomproject zou jij willen doen?

 

Ik kwam uit bij: Elke kunstenaar wil wel een keer in haar/zijn leven in een groot bekend museum hangen. Tegelijkertijd wil ik helemaal niet meer beoordeeld worden of ik wel of niet voldoe aan door anderen bedachte criteria.

Dus mijn onuitvoerbare droomproject gaat over

 

‘zonder vooraf door een commissie beoordeeld te worden,
te mogen hangen in één of meerdere musea in Nederland’.

 

Dit moest het worden en het is gelukt! Hangen in het Groninger Museum, het Stedelijk Museum Amsterdam en als derde bij De Fundatie in Zwolle. Mooie ervaring! Of zoals ik iemand anders hoorde zeggen: het is een eer om hier te mogen hangen.

 

Maar dan, hoe pak ik dit aan?

 

Ik zocht een middenweg tussen doen wat ik wil en respecteren dat er grenzen zijn van wat anderen nog als een grap kunnen zien. Want voor mij is dit ‘leven met een knipoog’. Ik zie zo vaak in de buitenwereld steeds de behoefte aan erkenning van buitenaf, terwijl het in eerste instantie erom gaat om onszelf erkenning te geven.

Erkenning voor wie we zijn en voor wat ons raakt en bezighoudt.

Zo heb ik ook mijn eigen museum opgericht. Gewoon omdat het kan en ik het leuk vind. Dus toen ik laatst bij het Ton Schulten museum was (echt een aanrader!) en in een interview iemand hoorde zeggen dat het voor een kunstenaar toch wel heel bijzonder is om bij leven al een eigen museum te hebben, dacht ik: die kan ik afvinken. 😉

 

Leven met een knipoog

 

Ik dacht erover om mijn kunst op het toilet te hangen in de verschillende musea. Een plek waar het misschien ook nog wel door een aantal mensen gezien zou worden. En daarnaast onderzocht ik wat er dan zou moeten hangen. Ik hou van teksten. Dus daarmee ging ik aan de slag.

 

 

zoiets misschien?

 

 

 

Maar uiteindelijk ontstond de gedachte om het allemaal nog iets letterlijker te nemen. En gewoon te gaan hangen daar. Zelf!

 

 

 

hangen in het Groninger Museum

 

 

 

hangen in het Stedelijk Museum Amsterdam

 

 

 

hangen in De Fundatie

 

 

 

Afijn, ik kreeg altijd de meest vriendelijke medewerking van andere museumbezoekers om mij even op de foto te zetten. Kennelijk zijn er meer mensen die plezier hebben als er iemand een keer iets anders doet.

Er was nog meer, maar daar schrijf ik later nog wel over. Denk ik.

En ik heb nog een filmpje gemaakt ook. Tenslotte moet je je leven en kunsten wel serieus nemen.