• enjoy life...

PhilippBlom

Ik wil hier kort over zijn: zeer inspirerend boek! En dat ik alles wat ik erover ga zeggen.

 

Hij raakt bij mij een gevoelige snaar. Twee snaren eigenlijk: Namelijk de dringende wens  om mensen wakker te schudden zodat zij zien hoe de wereld erbij staat zodat ieder de noodzaak tot verandering gaat ervaren en erkennen. En anderzijds wil ik onze ogen openen voor alle initiatieven van creatieve wereldverbeteraars, want er zijn ook al heel veel mensen aan de slag om de transformatie van de planeet bij te staan. En dat noem ik ook levenskunst!

 

 

Op de achterflap:
In ‘Wat op het spel staat’ analyseert Philipp Blom het historische scharnierpunt waarop wij ons bevinden aan de hand van verhelderende parallellen met eerdere aardverschuivingen, zoals het einde van het Romeinse Rijk, de verlichting en de Weimarrepubliek. Het resultaat is een vlammend betoog dat iedereen zou moeten lezen die zich zorgen maakt over de toekomst en het verlies van onse waarden: vrijheid, tolerentie, milieu, welvaart, democratie en mensenrechten.

 

Verder wil een paar citaten uit het hoofdstuk Geen weg terug weergeven, voor al die mensen die denken dat het wel meevalt allemaal.

 

 

Eén zin mogen we nooit meer gebruiken. Die zin luidt: ‘Dat kan nooit gebeuren.’ Alles kan gebeuren, en er zal veel gebeuren wat we nu nog voor ondenkbaar houden.

-o-o-o-

Toegegeven: er zijn weinig aanwijzingen voor dat een snelle radicale verandering mogelijk is, maar bij gebrek aan een planeet B blijft ons niets anders over dan ervoor te vechten dat in een oceaan van moeilijkheden zich kleine archipels van hoop, menselijkheid en rationaliteit kunnen vormen en handhaven.

-o-o-o-

Nee, laten we proberen realtisch te zijn. Laten we ons samenlevingen voorstellen die inderdaad kunnen ontstaan als voldoende mensen zouden begrijpen welke uitdagingen hun te wachten staan. Laten we ons dus voorstellen dat de tandenfee van de geschiedenis alle mensen van deze planeet in een niet al te verre nacht in een droom zou openbaren hoe penibel hun situatie is. Laten we ons voorstellen dat alle mensen de volgende ochtend vol schrik zouden begrijpen dat ze dringend moeten handelen, dat het niet voldoende is hun best te doen, maar dat gedaan moet worden wat noodzakelijk is.
Na die droom – hoogstwaarschijnlijk van apocalytische aard – zouden de mensen de volgende ochtend als in trance hun tanden poetsen en elkaar niet in de ogen kijken. Ze zouden verloren aan hun ontbijttafel zitten en op weg naar hun werk voor zich uit staren, terwijl in henzelf het inzicht schemert dat het nu ernst is, dat er een enorme uitdaging wacht, dat die gigantische verandering al aan de gang is en vormgegeven moet worden zolang die mogelijkheid nog bestaat.