• enjoy life...

Who’s Afraid

 

Vandaag mocht ik getuige zijn van ROOD, veel rood, bijzonder rood. Of zoals ik in de omschrijving las viel het rood eigenlijk een beetje tegen.

 

Who’s Afraid of Red, Yellow and Blue

Ik stond tegenover het immens grote schilderij met de titel Who’s Afraid of Red, Yellow and Blue III van Barnett Newman. Voor de mensen die het niet kennen, het is een bijna wandvullend doek waarop het grootste vlak, ik schat zo’n ruim 95 % van het geheel, gevuld is met oorspronkelijk een heel indringend rood, aan de linkerkant een blauwe verticale band en aan de rechterkant een gele smallere verticale band.

Ik lees dat het schilderij in het verleden besneden is door iemand die dit kennelijk nodig vond, maar hier niet de bevoegdheid voor had. Ook lees ik dat het daarna deskundig gerestaureerd is, maar dat vele menen dat het rood nu toch wel tegenvalt.

Om het schilderij staat een hekje waar ik achter moet blijven. Naast het schilder zit een bewaker; daarom ook de twee euro extra toeslag bij de entree. De bewaker is geheel in het blauw. Ik vind het niet netjes om een foto te maken van deze geweldige combi, dus de bewaker moet je er zelf bijdenken. Het is een geweldig plaatje en het beeld zal mij de rest van de dag nog bijblijven. Een grote rode wand met daarnaast een grote, maar in vergelijking met het doek toch kleine, meneer in het blauw die de boel bewaakt. Aardige man overigens. Hij vertelde verder geen verstand te hebben van kunst, maar de vernieling had wellicht met de kleur te maken. Rood maakt agressief.

Ik ga op afstand staan en bekijk het geheel. Ik heb ook geen verstand van kunst en dat is fijn. Maakt dat ik lekker mezelf kan zijn bij het kijken.

Het is inderdaad wel erg rood. Ik wil het niet agressief noemen, maar ik word er wel ongedurig van. Ik had in dit geval niet zo gauw voor een mes gekozen, alhoewel, sneden met een mes transformeren zo’n doek in ‘no time’ van een twee dimensionaal naar een drie dimensionaal werk. Kan best interessant zijn. Ik mijmer wat voor me uit terwijl ik het rood bestudeer en bedenk dat ik jaren geleden een geel schilderij gezien heb met een paar grote sneden erin. Ik vond het geweldig, juist die sneden. Dat was van Lucio Fontana, hij vond snijden in zijn eigen doeken wel een meerwaarde geven. Maar ja, dat waren dan ook eigen doeken. Misschien ligt daar wel het verschil. Maar misschien hebben de critici die het rood nu minder indringend vinden dan het oorspronkelijke rood wel gelijk. Of misschien had degene met het mes wel gelijk en had het echt nog een finishing touch nodig. Ik vraag me af of ik het met sneden mooier, interessanter had gevonden.

Ik geloof dat ik liever voor verf had gekozen. Wit, of liever nog citroengeel. Geen spuitbus, maar echt losse rondslingerende klodders. Maar ja, het is mijn schilderij niet. Ik ben netjes opgevoed. Bovendien staat er een bewaker.

Ik bekijk het hele plaatje nog eens. Blauwe man bewaakt rood schilderij. En ik bedenk eigenlijk is het behoorlijk af zo:  Een afspiegeling van het echte leven.